• 2015 - prof. Andrzej K. Koźmiński

    kozminskiProf. dr hab. Andrzej K. Koźmiński jest wybitnym naukowcem, jedną z czołowych postaci nauk ekonomicznych i zarządzania w Polsce, rozpoznawalny również na świecie. Członek korespondent PAN, przez osiemnaście lat Rektor Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie, obecnie jej Prezydent, pełni też funkcję Prezesa Zarządu Międzynarodowej Szkoły Zarządzania S.A.

    Prof. Koźmiński uzyskał doktorat na SGPiS w 1965 roku (w wieku 24 lat), habilitację na Uniwersytecie Łódzkim w 1968 roku (w wieku 27 lat), tytuł profesora nadzwyczajnego w 1976 roku (jako jeden z najmłodszych profesorów w Polsce) i tytuł profesora zwyczajnego w 1983 roku.

    W latach 1981-1987 jako pierwszy Dziekan z demokratycznego wyboru z rekomendacji „Solidarności” kierował Wydziałem Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, a w latach 1991-1996 był Dyrektorem Międzynarodowego Centrum Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W okresie 1990-1996 wykładowca University of California Los Angeles, zapraszany co roku na semestr. W latach 1982-1989 wykładowca Uniwersytetu w Orleanie we Francji. Visiting professor w wielu renomowanych uczelniach zagranicznych.

    Profesor Koźmiński ma wśród kilkunastu wypromowanych przez siebie doktorów kilkoro wybitnych profesorów zarządzania. Kierował pracami badawczymi zespołów naukowych tworząc swego rodzaju „szkołę” oraz często publikował i publikuje nadal ze swymi doktorantami i habilitantami. Autor ponad 400 prac naukowych w wielu językach, w tym 47 książki.

    Jest z wyboru członkiem International Academy of Management, Academie Europeene i Academie des Sciences Commerciales w Paryżu oraz Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Honorowy wiceprezydent Central and East European Management Development Association (CEEMAN). Członek Rady Strategii Społeczno-Gospodarczej przy Premierze. Członek Rady Nadzorczej Orange Polska S.A. oraz Rady Nadzorczej Banku Millennium S.A. Był wielokrotnie odznaczany, w tym Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

    Od wielu lat Profesor Koźmiński współpracuje z Uniwersytetem Szczecińskim wygłaszając wykłady gościnne dla studentów oraz przedsiębiorców, konsultując młodszych pracowników nauki i uczestnicząc w konferencjach. Ze Szczecinem związany był rodzinnie od wczesnego dzieciństwa.

  • 2015 - prof. Ryszard Borowiecki

    borowieckiProf. dr hab. Ryszard Borowiecki ur. 07. 01. 1943 r. w Zwoleniu (woj. mazowieckie), prof. dr hab. nauk ekonomicznych, prof. zwyczajny Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie i prof. wizytujący w Politechnice Częstochowskiej. Doctor honoris causa: Uniwersytetu w Mesynie, Kijowskiego Narodowego Uniwersytetu Handlowo-Ekonomicznego, Tarnopolskiego Instytutu Społecznych i Informacyjnych Technologii oraz Politechniki Częstochowskiej. Akademik Ukraińskiej Akademii Nauk Ekonomicznych oraz członek korespondent Europejskiej Akademii Nauk, Sztuki i Literatury w Paryżu.

    Autor, współautor i redaktor naukowy ponad 560 wydawnictw publikowanych w kraju i zagranicą, 130 ekspertyz i prac wdrożeniowych oraz 30 grantów badawczych. Promotor 17 zakończonych przewodów doktorskich i 6 kontynuowanych, recenzent 53 rozpraw doktorskich i 60 habilitacyjnych oraz 21 wniosków o tytuł profesora.

    Były rektor Akademii – Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie (2002-2007-2008) oraz kierownik Katedry Ekonomiki i Organizacji Przedsiębiorstw (1990-2013).

    Wiceprzewodniczący Komitetu Nauk Organizacji i Zarządzania PAN (od 2003 r.), członek Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN (od 2007 r.), członek Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów (od 2011 r.).

    Prezes Zarządu Głównego TNOiK (1998-2005), przewodniczący Głównej Rady Naukowej TNOiK (2009-2013), członek Zarządu Krajowego i Głównej Rady Naukowej PTE (kadencja 2010-2015). Członek rad programowych 9 periodyków krajowych i 3 zagranicznych oraz członek rady programowej VII, VIII i IX Kongresu Ekonomistów Polskich.

    Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

    Profesora Borowieckiego od 30 lat łączą liczne i owocne więzi współpracy z Uniwersytetem Szczecińskim.

  • 2014 – prof. Andrzej Tomczak

    04_andrzej_tomczakProf. dr hab. Andrzej Tomczak urodził się 12 września 1922 r. w Biesiekierzu w woj. łódzkim. W czasie okupacji, dzieląc losy swego pokolenia, zdawał praktyczny egzamin z patriotyzmu. Będąc wnukiem twórcy polskiej filozofii uniwersyteckiej Kazimierza Twardowskiego i bratankiem niezłomnego biskupa Kazimierza Tomczaka nie mógł pozostać obojętny wobec wyzwania historii i w 1941 r. znalazł się w ZWZ-AK. Równolegle był nauczycielem na tajnych kompletach.

    Po wojnie ukończył studia w Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1950 r., już po doktoracie, objęty represjami politycznymi został wydalony z uczelni. Schronienie znalazł w łódzkim archiwum. Wrócił do UMK w 1957 r. Już najbliższa dekada pokazała jak ważna to była decyzja dla polskiej archiwistyki. Po habilitacji w 1964 r. Andrzej Tomczak objął Zakład Archiwistyki, tworząc w Toruniu unikalne w naszym kraju centrum archiwistyki, mające szerokie kontakty z nauką europejską. Dzięki temu Toruń przez wiele lat był jedynym w Polsce ośrodkiem posiadającym w tym zakresie pełne prawa akademickie. Kierując nim Andrzej Tomczak w latach 1974 i 1981 uzyskał kolejno profesurę nadzwyczajną i zwyczajną.

    W liczącym ok. 400 pozycji dorobku naukowym szczególne miejsce zajmują fundamentalny, Zarys dziejów archiwów polskich, studia nad dziejami kartografii i geografii historycznej oraz prace źródłoznawcze i edycje źródeł. Jako wybitny badacz epoki nowożytnej był zapraszany przez Jana Pawła II do udziału w elitarnych seminariachNauka-religia-dzieje, które odbywały się w latach 1980-2003 w Castel Gandolfo.

    Mając ogromny autorytet Profesor uczestniczył w pracach Rady Archiwalnej Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, redakcji pisma „Archeion”, Rady Naukowej Instytutu Historii i Instytutu Historii Nauki PAN. Należał do współtwórców Światowego Związku Żołnierzy AK i wszedł w skład Rady Fundacji „Archiwum Pomorskie AK”. Jest odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski Jest członkiem PAU..

    Od pół wieku prof. Andrzej Tomczak jest związany ze Szczecinem. Jego doradztwo metodyczne i recenzje ważniejszych publikacji z zakresu archiwistyki, kartografii i historiografii dały podstawy dla rozwoju tych dziedzin, dzisiaj tak silnie obecnych w Uniwersytecie Szczecińskim. Uczniami Profesora są m.in. śp. prof. Mieczysław Stelmach i były rektor US prof. Zdzisław Chmielewski.

  • 2012 – prof. Edward Balcerzan

    balcerzan

    balcerzan

    Edward Balcerzan – teoretyk literatury, krytyk literacki, tłumacz, poeta, prozaik. Jeden z czołowych polskich literaturoznawców, związany ze strukturalizmem, a następnie poststrukturalizmem.
    W 1961 roku ukończył filologię polską na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu broniąc pracę magisterską Powieści Stanisława Ignacego Witkiewicza „Pożegnanie jesieni” i „Nienasycenie”. Od 1962 roku na stałe związany z Poznaniem. W 1968 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych za rozprawę dotyczącą problematyki dwujęzyczności w twórczości Brunona Jasieńskiego, napisaną pod kierunkiem Jerzego Ziomka. W 1972 habilitował się, w 1985 został mianowany profesorem nadzwyczajnym, w 1990 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego.
    Edward Balcerzan jest laureatem prestiżowych nagród, m.in.: czasopisma „Odra” za książkę Oprócz głosu. Szkice krytycznoliterackie (Warszawa 1971), Fundacji Literatury za książkę Poezja polska w latach 1939-1965, cz. II: Ideologie artystyczne (Warszawa 1988),  Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku w dziedzinie teorii literatury za Przygody człowieka książkowego. (Ogólne i szczególne) (Warszawa 1990), PEN Clubu za Śmiech pokoleń – płacz pokoleń (Kraków 1997), miesięcznika „Literatura na Świecie” za książkę Literatura z literatury (strategie tłumaczy) (Katowice 1998).
    Jako poeta debiutował w 1955 roku. Publikował wiersze w tygodniku „Ziemia i Morze”. Zajmuje się również przekładem poezji rosyjskiej, m.in. Borysa Pasternaka i Giennadija Ajgiego.
    Związany ze Szczecinem biografią i współpracą naukową – od lat szkolnych do dziś, gdyż wielokrotnie odwiedzał nasze miasto – jako uczestnik konferencji, recenzent doktoratów oraz bohater wieczorów autorskich, gościnnych wykładów i spotkań naukowych. Kilkoro jego uczniów związało się z Instytutem Polonistyki i Kulturoznawstwa US. Z kolei o twórczości Edwarda Balcerzana pisali wielokrotnie pracownicy naszej Uczelni, powstają o niej prace magisterskie i doktorskie.

  • 2011 – prof. Horst Lange-Bertalot

    horst-lange-bertalot-dr-hc-usProf. Horst Lange-Bertalot jest jednym z czołowych specjalistów badających okrzemki, które należą do najbardziej zróżnicowanych gromad roślin beznaczyniowych mikroskopijnej wielkości. Profesor poświęcił badaniu tych jednokomórkowych glonów 50 lat życia, niemal cały okres swej działalności naukowej.
    Urodził się w 1936 roku w Gdańsku i choć większą część życia spędził w Niemczech, to przez długi okres mieszkał również w Polsce, w tym m.in. w Szczecinie, gdzie od wielu lat współpracuje z ośrodkiem diatomologicznym US.
    Studia rozpoczął w 1956 w Uniwersytecie Johanna Wolfganga Goethego we Frankfurcie nad Menem. W tej uczelni w 1963 uzyskał stopień doktora nauk przyrodniczych, a w 1969 habilitował się z botaniki. W późniejszym czasie pracował także w uniwersytetach w Kassel i Koblencji, jednakże w 1971 powrócił na stałe do Frankfurtu nad Menem, uzyskując w tamtejszej uczelni nominację profesorską.
    Badania nad okrzemkami prof. Lange-Bertalot podjął na początku lat 70. minionego stulecia. Najpierw były to prace z dziedziny ekologii, w której okrzemki występowały jako wskaźniki stanu zanieczyszczenia wód. W ten sposób Profesor zdobył już na stałe miejsce w nauce. Kolejne prace, dotyczące zastosowania okrzemek jako organizmów wskaźnikowych, doprowadziły do dokładnych diagnoz taksonomicznych i uczyniły Profesora wybitnym taksonomem okrzemek.
    Horst Lange-Bertalot jest autorem niemal 200 publikacji naukowych, z czego 168 dotyczy okrzemek. Profesor badał materiały z całego świata, współpracował ze specjalistami z rozmaitych krajów, a na podstawie tych zarówno samodzielnych, jak i wspólnie prowadzonych badań, wyodrębnił 37 nowych rodzajów okrzemek oraz odkrył ponad tysiąc nieznanych przedtem gatunków.
    Wkład Profesora Horsta Langego-Bertalota w rozwój szczecińskiego ośrodka diatomologicznego jest nieoceniony. Dzięki jego pomocy merytorycznej i materialnej, której od lat udziela Uniwersytetowi Szczecińskiemu, nie byłoby możliwe stworzenie tak liczącej się w świecie, a w Polsce wiodącej, placówki naukowej.

  • 2010 – Joanna Kulmowa

    joanna_kulmowa_dr_hc_usJoanna Kulmowa (ur. 25 marca 1928 w Łodzi) – polska poetka, prozaik, autorka utworów scenicznych oraz książek dla dzieci i młodzieży, reżyser.Ukończyła studia aktorskie w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej i Filmowej w Łodzi oraz reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Pracowała jako reżyser w teatrach Łodzi, Poznania, Koszalina oraz w Teatrze Wybrzeże gdzie pełniła funkcję kierownika literackiego. Od 1961 do lat 90. XX w. mieszkała w Strumianach pod Stargardem Szczecińskim.
    Jako poetka debiutowała w 1952, ogłosiła kilka tomów wierszy, m.in.: Fatum na zakręcie (1957), Boże umieranie (1962), Cykuta i Jonasz, czyli nasza epoka (1967), Trefnisiem będąc (1978), Wiersze wybrane (1988).
    Wiersze Kulmowej są zmienne w nastroju, oprócz liryzmu i refleksji zawierają elementy dowcipu i groteski, chętnie odwołują się do świata wyobraźni i humoru. Kulmowa jest autorką utworów scenicznych, librett operowych, cyklu psalmów responsoryjnych, słuchowisk radiowych. Znaczącą część jej twórczości stanowią utwory adresowane do młodych odbiorców. Wydała tomiki wierszy dla dzieci, m.in. Śpiew lasu (1967), Wiersze dla Kai (1970), Zasypianki (1972), Krześlaki z rozwianą grzywą (1978), Niebo nad miastem (1986), Zagubione światełko (1990). Kierowana do dzieci poezja Kulmowej odznacza się połączeniem humoru i głębokiego liryzmu. Autorka chętnie stosuje eksperymenty słowne, odwołuje się do świata dziecięcych przeżyć i wyobraźni. Zachowując własny, charakterystyczny styl nadaje wierszom postać refleksyjnej i lirycznej zadumy nad światem.
    Jako prozaik opublikowała m.in. pełne poetyckiej fantazji, metaforyczne powieści Wio, Leokadio (1965), Stacja „Nigdy w Życiu” (1967), w których dzieli się z czytelnikami refleksjami nad podstawowymi treściami ludzkiej egzystencji oraz kształtem współczesnego świata. W 1984 wydała tom Serce jak złoty gołąb, stanowiący próbę stworzenia nowego typu baśni metaforycznej dla dzieci.
    Po wyprowadzeniu się ze Strumian ofiarowała Bibliotece Głównej Uniwersytetu Szczecińskiego wiele cennych pamiątek – obrazy, zabytkowe meble, książki, które pozwoliły stworzyć tzw. „Salę Strumiańską” – miejsce spotkań autorskich, promocji książek, wydarzeń kulturalnych.
    Jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Na wniosek dzieci otrzymała Order Uśmiechu, który odebrała 24 września 2000 roku w Lublinie. Jest Kawalerem Orderu Uśmiechu posiadającym legitymację z nr 600.
    W 2010 otrzymała tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Szczecińskiego, a 14 lipca 2010 Rada Miasta Szczecin nadała jej honorowe obywatelstwo Szczecina.

  • 2009 – abp Zygmunt Kamiński

    kaminskizygmuntabp Zygmunt Kamiński urodzony 20 lutego 1933 r. we Wzgórzu Bełżyce na Lubelszczyźnie. Po ukończeniu Wyższego Seminarium Duchownego w Lublinie 22 grudnia 1956 r. został wyświęcony na kapłana przez bp. Piotra Kalwę.
    Był wikariuszem: w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Piaskach (1957-1959), w parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Lublinie (1961-1963) i parafii św. Teresy w Lublinie (1963-1966).
    W latach 1959-1961 studiował ponadto na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL, gdzie w 1971 r. uzyskał doktorat.
    Od 1966 r. pracował w Kurii Diecezjalnej Lubelskiej jako notariusz, referent ds. duszpasterstwa młodzieży i wizytator nauczania katechetycznego.
    Od 1975 r. był dyrektorem Wydziału Duszpasterskiego Kurii Diecezjalnej.
    28 października 1975 r. papież Paweł VI mianował go biskupem tytularnym Midica i biskupem pomocniczym lubelskim. Sakrę biskupią przyjął 30 listopada 1975 r. z rąk bp. Bolesława Pylaka, obierając motto: „Ut omnes unum sint” (aby wszyscy byli jedno).
    W latach 1975-1984 pełnił ponadto funkcję wikariusza generalnego, dziekana Kapituły Katedralnej Lubelskiej, wykładowcy prawa kanonicznego w seminarium lubelskim i Wydziale Teologicznym KUL.
    Jako biskup w latach 1976-1984 był także proboszczem parafii katedralnej w Lublinie.
    10 stycznia 1984 r. mianowany koadiutorem biskupa płockiego Bogdana Sikorskiego, a 4 lutego 1988 r. został biskupem płockim.
    1 maja 1999 r. decyzją Ojca Świętego Jana Pawła II przeniesiony z diecezji płockiej na stolicę metropolitalną archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Uroczysty ingres do katedry, poprzedzony kanonicznym objęciem archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej, odbył 23 maja 1999 r.
    Za jego kadencji powstał Wydział Teologiczny Uniwersytetu Szczecińskiego.

    W związku z ukończeniem 75 lat, abp Kamiński złożył na ręce Benedykta XVI rezygnację z urzędu metropolity szczecińsko-kamieńskiego. W dniu 21 lutego 2009 r., Ojciec Święty Benedykt XVI przyjąła rezygnację  i na Jego nastepcę mianował Biskupa Andrzeja Dzięgę, dotychczasowego biskupa Diecezji Sandomierskiej.

  • 2008 – prof. Richard Pipes

    pipes_richardRichard Pipes urodził się 11 lipca 1923 roku w Cieszynie. Jego ojciec walczył w legionach podczas I wojny światowej. W 1929 r. rodzina Pipesów przeniosła się do Warszawy. Pipes uczęszczał do renomowanej szkoły – gimnazjum Kreczmara.
    W niecałe dwa miesiące po wybuchu wojny, w oparciu o fałszywe paszporty, opuścili Warszawę i udali się do Rzymu – tam przeczekali do momentu otrzymania wizy amerykańskiej. Dnia 3 lipca 1940 odpłynęli z Portugalii do USA.
    Pipes rozpoczął tam studia w Muskingum College w stanie Ohio. Gdy Stany Zjednoczone przyłączyły się do wojny, został zmobilizowany do amerykańskiej armii. Szkolenie specjalistyczne przeszedł w Uniwersytecie Cornell w stanie Idaho.
    Po wojnie, w 1946 roku, podjął studia na Uniwersytecie Harvarda w Cambridge.
    W tym samym roku zawarł związek małżeński z Ireną Roth (również warszawianką, która stolicę opuściła jesienią1939 roku).
    Richard Pipes ukończył studia w 1950. Po studiach poświęcił się pracy naukowej – szczególnie interesował się kulturą polityczną Rosji, stąd jego badania nad myślą Nikołaja Karamzina i Piotra Struvego. W grudniu 1957 Wydział Historii Uniwersytetu Harvarda zarekomendował go na stanowisko profesora nadzwyczajnego historii Rosji (otrzymał zatrudnienie bezterminowe). Przez 38 lat był profesorem tego uniwersytetu – w tym czasie otrzymał kilka urlopów naukowych, które wykorzystał na zbieranie informacji w bibliotekach europejskich i radzieckich.
    W styczniu 1981 r. trafił do ekipy nowego prezydenta – Ronalda Reagana. Przez dwa lata był szefem referatu wschodnioeuropejskiego i sowieckiego w biurze doradcy prezydenta ds. bezpieczeństwa narodowego. Pełnił w tym czasie niezwykle ważną rolę w przedstawieniu prezydentowi historycznej sytuacji Polski w stanie wojennym. Podczas dwóch lat pracy w Białym Domu Richard Pipes włożył wiele wysiłku w skonstruowanie założeń do polityki administracyjnej Reagana wobec ZSRR. W lutym 1984 wrócił do pracy dydaktycznej w Harvardzie. Jego najważniejszą publikacją jest trylogia: „ Rosja carów”, „Rewolucja bolszewicka”, „Rosja Bolszewików” – książki te tłumaczono na wiele języków (również na język chiński). Opublikował też pamiętniki „Żyłem”, a także wiele innych książek i artykułów. Był uczestnikiem niezliczonej ilości konferencji międzynarodowych.
    W roku 1996 przeszedł na emeryturę. Uniwersytet Śląski przyznał mu tytuł doktora honoris causa w 1994 roku. Richard Pipes do dziś publikuje w polskiej prasie, udziela dużej ilości wywiadów. W świecie polityki znany jako doradca Reagana, w świecie historyków jako twórca trylogii o Rosji.

  • 2007 – prof. Zbigniew Radwański

    radwanski_zbigniewProfesor Zbigniew Radwański jeden z najznakomitszych polskich jurystów, wybitny autorytet w dziedzinie prawa cywilnego. Urodzony w 1924 w Chojnicach, absolwent Wydziału Prawno-Ekonomicznego Uniwersytetu Poznańskiego, z uczelnią tą związany przez kolejne lata swojego życia i swojej pracy. Uczeń prof. Alfreda Ohanowicza (chociaż działalność naukową rozpoczął w zakresie historii prawa). Profesor  jest najwybitniejszym przedstawicielem poznańskiej szkoły prawa cywilnego, współtwórcą współczesnej polskiej cywilistyki. Cechą szczególną dorobku naukowego Profesora jest to, że z jednej strony – twórczo wykorzystuje on w swoich koncepcjach z zakresu prawa cywilnego osiągnięcia innych nauk prawnych, w tym zwłaszcza osiągnięcia ogólnej teorii prawa, a także innych nauk humanistycznych (semiotyki, filozofii i socjologii), a z drugiej – inspiruje rozwój innych dziedzin prawoznawstwa, wywierając wpływ nie tylko na naukę prawa, ale także na praktykę stanowienia i stosowania prawa, a w konsekwencji na całą kulturę prawną. Do najistotniejszych elementów jego dorobku naukowego, podejmującego zawsze centralne zagadnienia nauki prawa cywilnego, zaliczyć należy: opracowanie koncepcji zadośćuczynienia pieniężnego za szkodę niemajątkową, sformułowanie obiektywistycznej koncepcji czynności prawnej oraz oświadczenia woli, nowoczesną teorię umowy jako złożonej czynności konwencjonalnej, koncepcję obiektywnej wykładni oświadczenia woli. Profesor jest autorem ponad 300 publikacji, w tym 6 monografii i kilkunastu obszernych fragmentów w opracowaniach systemowych, kilku  wielokrotnie wydawanych podręczników, licznych rozpraw, artykułów, komentarzy i glos. Swoje publikacje poświęcił problemom części ogólnej prawa cywilnego, prawa zobowiązań, prawa rzeczowego, prawa spadkowego i prawa rodzinnego.  Autorytet  Profesora doprowadził do powierzenia mu przez środowisko naukowe najwyższych godności i najbardziej odpowiedzialnych funkcji. W roku 1986 wybrany został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, a od roku 1991 jest członkiem rzeczywistym Akademii. W latach 1993-1995 był wiceprezesem Polskiej Akademii Nauk. W latach 1980-1996 był członkiem Komitetu Nauk Prawnych, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącego, a w latach 1993-1996 przewodniczącego Komitetu. Mając na względzie dobro polskiego prawa profesor Z. Radwański podejmował  i nadal podejmuje poważne obowiązki w organach doradczych rządu. W latach 1986-1992 był przewodniczącym Rady Legislacyjnej przy Prezesie Rady Ministrów, a w latach 1994-1998 członkiem Prezydium Rady. W 1987 r. został  wiceprzewodniczącym Komisji do Spraw Reformy Prawa Cywilnego i przewodniczącym Sekcji Prawa Cywilnego Materialnego, a od roku 1997 jest przewodniczącym Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Cywilnego przy Ministrze Sprawiedliwości – najważniejszego ciała opiniodawczego w procesie dostosowania polskiego prawa do prawa Unii Europejskiej. W latach 1981-1990 Profesor był redaktorem naczelnym czasopisma „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”. Pełnił i pełni nadal odpowiedzialne funkcje w redakcjach innych czasopism prawniczych, takich jak: „Państwo i Prawo”, „Orzecznictwo Sądów Polskich”, „Studia Prawa Prywatnego”, „Monitor Prawniczy”, „Studia Cywilistyczne”, „Przegląd Legislacyjny”. Profesor Zbigniew Radwański aktywnie uczestniczył i uczestniczy  w międzynarodowym życiu naukowym, odbywając staże naukowe, prowadząc badania i wygłaszając wykłady: w latach 1957-58 na Uniwersytecie Paryskim, w 1978r. w Instytucie Maxa Plancka w Hamburgu i w Monachium,  w 1989r. na Uniwersytecie we Fryburgu Bryzgowijskim, w latach 1987 i 1990 na uniwersytetach w Berlinie, w Bonn i w Munster.

  • 2007 – prof. John D. Barrow

    john_d-barrow_dr_hcProfesor John D. Barrow urodził się w Londynie w 1952 roku i uczęszczał do Szkoły dla Uzdolnionej Młodzieży w Ealing (Ealing Grammar School). Studia z matematyki ukończył na Uniwersytecie w Durham w roku 1974, a doktorat z astrofizyki uzyskał na Uniwersytecie w Oxford w 1977 roku (promotorem był Dennis Sciamia – również promotor doktoratu Stephena Hawkinga i Rogera Penrose’a). Po doktoracie pracował najpierw na Uniwersytecie w Oxford, a następnie na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. W roku 1981 rozpoczął pracę w Centrum Astronomii Uniwersytetu Sussex (Brighton, Anglia), gdzie otrzymał posadę profesora w roku 1989, sprawując również funkcję Dyrektora Centrum. Jest autorem ponad 420 artykułów naukowych (większość w czasopismach z tzw. listy filadelfijskiej). Wypromował 23 doktorów. Jest laureatem Nagrody Lockera z astronomii, Medalu Kelvina Królewskiego Towarzystwa Filozoficznego w Glasgow (1999), Nagrody Lacciniego z astronomii (2005) oraz Nagrody Templetona (2006). W roku 1999 otrzymał posadę profesora nauk matematycznych w Departemencie Matematyki Stosowanej i Fizyki Teoretycznej na Uniwersytecie w Cambridge oraz został dyrektorem Millenium Mathematics Project – nowej inicjatywy w kierunku uzyskania lepszego zrozumienia i docenienia matematyki i jej zastosowań wśród młodzieży i szerokiej rzeszy społeczeństwa. Millenium Mathematics Project uzyskał Jubileuszową Nagrodę Królowej Angielskiej za osiągnięcia edukacyjne w roku 2005. Profesor jest również członkiem oraz wice-prezydentem Clare Hall College w Cambridge. Otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu w Hertfordshire w roku 1999. Od roku 2003 jest członkiem Królewskiego Towarzystwa Naukowego. John Barrow napisał 17 książek popularnonaukowych przetłumaczonych na 27 języków. Książki te poruszają bardzo szeroką tematykę interdyscyplinarną. Zawierają wątki matematyczne, fizyczne,biologiczne, artystyczne, historyczne oraz filozoficzne. Profesor napisał także sztukę teatralną Infinities („Nieskończoności”), która była wystawiana w Teatro La Scala w Mediolanie wiosną 2002 oraz 2003 oraz na Festiwalu w Walencji (Hiszpania). Została ona uznana nagrodą włoską Premi Ubu jako najlepsza sztuka grana w teatrach włoskich w roku 2002. W roku 2003 zdobyła też Nagrodę Italgas za promocję nauki. Profesor Barrow wygłasza dziesiątki wykładów dla bardzo zróżnicowanej publiczności w wielu różnych miejscach na całym świecie. Spośród bardziej prestiżowych należy wymienić Wykłady Giffordana na Uniwersytecie Glasgow, Wykłady G. Darwina i Withrowa w Królewskim Towarzystwie Astronomicznym, Wykłady o Nauce Amnesty International w Oxford, Wykład Flamsteeda, Wykład Tyndalla, Wykład Brashera, Wykład Bożonarodzeniowy RSA dla Dzieci, Wykład Boyla, Wykład Spinozy na Uniwersytecie w Amsterdamie. Niektóre wykłady miały charakter szczególny – były to wykłady wygłoszone na Weneckim Festiwalu Filmowym, w siedzibie premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher przy 10 Downing Street w Londynie, w Pałacu Windsorskim oraz w Pałacu Watykańskim.

  • 2007 – prof. Stanisław Owsiak

    owsiak_stanislaw_dr_hcProfesor Stanisław Owsiak urodził się 26 lutego 1946 r. w Krośnie. Absolwent Akademii Ekonomicznej w Krakowie; od 1970 r. pracownik naukowy tej uczelni; przeszedł wszystkie szczeble kariery akademickiej od stanowiska asystenta do profesora zwyczajnego; doktor nauk ekonomicznych (1976), doktor habilitowany (1984), profesor nauk ekonomicznych (1992). Profesor jest wybitnym znawcą finansów publicznych, którym poświęcił swoje zainteresowania naukowe. Jest znanym i cenionym autorytetem zarówno w kraju jak i za granicą. Będąc nauczycielem akademickim nie tylko stworzył ogromny dorobek naukowy (ponad 120 publikacji w języku polskim i angielskim) lecz również wspomaga młodych pracowników naukowych i studentów. Profesor zawsze pozostawał w bliskim kontakcie z praktyką gospodarczą i administracja państwową  a jego działania nakierowane były na wspieranie rozwoju polskiej gospodarki. W latach 80-tych Profesor uczestniczył w realizacji międzyresortowych programów badawczych dotyczących reformy systemu finansowego państwa, przez kilkanaście lat wykonywał ekspertyzy dotyczące finansów publicznych dla Sejmu RP, przez 10 lat pracował w Radzie Strategii Społeczno-Gospodarczej, pełniąc funkcję jej wiceprzewodniczącego, był członkiem Głównej Komisji orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Ministrze Finansów, członkiem Rady programowej Centrum Kształcenia Kadr Skarbowości oraz uczestniczył w pracach wielu innych gremiów doradczych i konsultacyjnych. W styczniu 2004 roku został powołany przez Senat Rzeczpospolitej Polskiej na członka Rady Polityki Pieniężnej oraz po raz trzeci został wybrany na członka Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów.

  • 2006 – prof. Andrzej Dubas

    dubas_andrzejProfesor Andrzej Dubas urodzony 29 listopada 1932 roku w Wągrowcu w rodzinie nauczycielskiej. W 1954 roku ukończył studia rolnicze w Wyższej Szkole Rolniczej w Poznaniu. Doktoryzował się (1963) i habilitował (1974) pod kierunkiem Profesora Felicjana Dembińskiego, wybitnego uczonego i twórcy poznańskiej szkoły agronomii. Profesor jest wybitnym specjalistą z zakresu badań nad kukurydzą, uczonym o znaczącym autorytecie naukowym, uznanym nie tylko w kraju, lecz i za granicą. Jego badania spowodowały zasadniczy zwrot w uprawie tej rośliny w Polsce. Z Jego inicjatywy został powołany (1984) Wielkopolski Związek Producentów Kukurydzy, przekształcony później w Polski Związek Producentów Kukurydzy. Na podkreślenie zasługują osiągnięcia Profesora w zakresie dydaktyki i kształcenia kadry naukowej. Pod Jego kierunkiem, w ciągu kilkudziesięciu lat, powstała szkoła naukowa, której zawdzięczamy stworzenie naukowych podstaw doskonalenia uprawy i wykorzystania kukurydzy w produkcji rolniczej. Od blisko 36 lat członek Komitetu Uprawy Roślin w V Wydziale Polskiej Akademii Nauk, w którym w latach 1981-1990 przewodniczył Sekcji Polowej Uprawy Roślin, a w latach 1990-1999 pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu. Pozostaje stałym członkiem Rady Konsultacyjnej COBORU, członkiem Rady Naukowej Zakładu Badań Środowiska Rolniczego i Leśnego Polskiej Akademii Nauk, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, American Society of Agronomy, European Society for Agronomy, Polskiego Towarzystwa Agronomicznego, Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Rolnictwa NOT oraz Polskiego Związku Producentów Kukurydzy. Za osiągnięcia naukowe, organizacyjne oraz za działalność na rzecz praktyki rolniczej został wyróżniony kilkoma nagrodami Ministra Edukacji Narodowej, Prezesa Polskiej Akademii Nauk, Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej oraz odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżami – Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderem Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Michała Oczapowskiego oraz rektorów Akademii Rolniczej w Poznaniu, we Wrocławiu, Krakowie, Wyższej Szkoły Rolniczo-Pedagogicznej w Siedlcach i Akademii Rolniczej w Szczecinie.

  • 2006 – prof. Tadeusz Wierzbicki

    wierzbicki_tadeuszProfesor Tadeusz Wierzbicki urodzony 2 grudnia 1929 roku w Grudziądzu,pierwszy demokratycznie wybrany Rektor Uniwersytetu Szczecińskiego, założyciel i pierwszy dyrektor działającego od wielu lat na WNEiZ
    Instytutu Informatyki w Zarządzaniu. Tytuł doktora h.c. otrzymał w uznaniu za wdrożenie na Pomorzu Zachodnim wielu nowatorskich projektów informatycznych, bogatego dorobku naukowo-dydaktycznego, a w szczególności za wypromowanie wysoko kwalifikowanej kadry naukowej oraz za redakcję naukową publikacji w dziedzinie informatyki ekonomicznej. Prof.Wierzbicki jest twórcą szczecińskiej szkoły informatyki ekonomicznej, będącej prekursorem i liderem wśród innych ośrodków w Polsce. Dorobek naukowy Profesora zawarty jest w ponad 200 publikacjach, które zostały wydane w postaci książek, podręczników, artykułów i referatów naukowych. Wykształcił ponad 600 magistrów, dyplomowanych ekonomistów, był promotorem 20 doktoratów, recenzentem wielu prac z pięciu ośrodków naukowych Polski, a także kilkunastu prac habilitacyjnych w kraju i za granicą. Jako pracownik na stanowisku profesora zwyczajnego wypromował również 8 profesorów tytularnych oraz 20 doktorów habilitowanych. W latach 70. i 80. prof.Wierzbicki był członkiem licznych komitetów i rad naukowych, takich jak: Państwowa Rada Informatyki, Komitet Transportu PAN czy Rada Naukowa Stowarzyszenia Księgowych w Polsce. Natomiast biegła  znajomość pięciu języków obcych pozwoliła mu na rozwijanie współpracy z zagranicą, co zaowocowało m.in. wieloma publikacjami obcojęzycznymi, a także powstaniem na kierunku informatyka i ekonometria studiów z wykładowym językiem niemieckim i angielskim.

  • 2006 – prof. Kazimierz Sawicki

    sawicki_kazimierzProfesor Kazimierz Sawicki urodzony 5 marca 1926 roku w Toruniu, długoletni pracownik Uniwersytetu Szczecińskiego w Katedrze Rachunkowości WNEiZ. Tytuł doktora h.c. otrzymał w uzaniu jego wkładu w dziedzinę rachunku kosztów, pionierskie opracowania na temat stosowania polityki bilansowej w warunkach polskich, a także za współudział w tworzeniu norm zawodowych dla biegłych rewidentów oraz szeroką działalnośś naukową, dydaktyczną i edytorską. Profesor Sawicki jest autorem ponod 400 publikacji z rachunkowości, rachunku kosztów i polityki bilansowej. Jako wychowawca kadry naukowej wypromował 13 doktorów nauk ekonomicznych, był recenzentem 61 rozpraw doktorskich i 23 rozpraw habilitacyjnych, co znacznie przyczyniło się do podniesienia poziomu naukowego rachunkowości na uczelniach ekonomicznych. Współtwórca szczecińskiej szkoły rachunkowości. Profesor Sawicki jest nie tylko naukowcem, ale również typowym praktykiem rachunkowości , zajmującym od wielu lat jedno z czołowych miejsc w kraju. Prężnie uczestniczy w pracach wielu stowarzyszeń, pełniąc m.in. funkcje członka honorowego oraz prezesa szczecinskiego Oddziału Stowarzyszenia Księgowych w Polsce.

  • 2006 – prof. Wojciech Wrzesiński

    wrzesinski_Profesor Wojciech Stanisław Wrzesiński, jeden z najwybitniejszych historyków polskich, wytrawny badacz dziejów XIX i XX wieku, ceniony niemcoznawca. Urodzony na Kujawach, absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, związany z Uniwersytetem Wrocławskim. Autor blisko ośmiuset prac naukowych, w tym kilkudziesięciu książek, fundamentalnych w polskiej historiografii XIX i XX wieku oraz historiografii stosunków polsko-niemieckich. Ceniony znawca dziejów polskiej myśli politycznej. Promotor kilkudziesięciu przewodów doktorskich, rozlicznych przewodów habilitacyjnych i profesorskich. Redaktor znamienitych serii wydawniczych, organizator nauki.W obszernym dorobku naukowym znawcy historiografii podkreślają przede wszystkim pionierskie prace obejmujące dzieje stosunków polsko-niemieckich, począwszy od książki debiutanckiej Ruch polski na Warmii, Mazurach i Powiślu w latach 1920–1939, poprzez Polski ruch narodowy w Niemczech (1922–1939), aż po dzieło fundamentalne, pomnik polskiej i niemieckiej historiografii, Sąsiad czy wróg? Ze studiów nad kształtowaniem obrazu Niemca w Polsce w latach 1795-1939.Przez dwie kadencje, do roku 2003 prof. Wrzesiński pełnił zaszczytną funkcję prezesa Polskiego Towarzystwa Historycznego, a dwa kolejne zjazdy historyków, XVI wrocławski, i XVII krakowski (wrzesień 2004) są także Jego trwałym dorobkiem naukowym i organizacyjnym. Doktor honoris causa Uniwersytetu Opolskiego (2001), członek korespondent Polskiej Akademii Umiejętności, członek wielu towarzystw krajowych i zagranicznych, ceniony nie tylko w środowisku historycznym, ale także politologicznym i socjo-psychologicznym. Odznaczony Nagrodą Miasta Wrocławia Honor virtutis praemium.

    fot. J. Giedrys

  • 2006 – prof. Andrzej Legocki

    legocki_andrzej2Profesor Andrzej Legocki, Wielkopolanin, urodzony 21 października 1939 roku w Rychwale k/Konina, profesor biochemii, dyrektor Instytutu Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademii Nauk, czł. rzecz. PAN, Prezes PAN na kadencję 2003-2006. Ukończył Wydział Mat-Fiz-Chem, kierunek chemia na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, miał zaledwie 25 lat, kiedy obronił doktorat (zajął się w nim biosyntezą białka), a 28 kiedy zrobił habilitację. W dziedzinie nauk przyrodniczych profesorem nadzwyczajnym został w 1977 roku a zwyczajnym w 1985 roku. Człowiek renesansu od lat kolekcjonuje polskie malarstwo współczesne, ale tylko jego pierwszą ligę. Szczególnie ceni postimpresjonistów. Uwielbia malarstwo Jana Cybisa i Karola Larischa. Swój zbiór jego kilkunastu obrazów planuje skatalogować i wystawić. W kolekcji ma też obrazy Jana Szancenbacha i grafiki Tadeusza Kulisiewicza. Dzięki swojemu uporowi doprowadził do restytucji przedwojennej Fundacji Kórnickiej, zlikwidowanej w latach 50. Dorobek Profesora Legockiego jest znaczący i ściśle ukierunkowany na biochemię i biologię molekularną roślin. Na szczególną uwagę zasługują pionierskie badania Profesora nad mechanizmami biosyntezy białka u roślin wyższych, ze szczególnym uwzględnieniem funkcji transferowych RNA i opracowanie bezkomórkowego układu do translacji in vitro z zarodków pszenicy. Profesor Legocki zajmuje się również badaniami struktury i funkcji genów roślinnych, wiązaniem azotu w procesie symbiozy roślin z bakteriami oraz transgenezą roślin.
    Mottem życiowym profesora jest myśl Sergieja Bondarczuka:
    „Los człowieka – jest drogą kształtowaną przez piękno”

  • 2004 – Günter Verheugen

    pic1_1076922792Günter Verheugen urodził się 28 kwietnia 1944 roku w Bad Kreuznach. Studiował historię, socjologię oraz nauki polityczne w Kolonii i Bonn. Zanim rozpoczął karierę polityczną był kierownikiem wydziału public relations w Federalnym Ministerstwie Spraw Wewnętrznych oraz działu analiz i informacji Federalnego Ministerstwa Spraw Zagranicznych. W Partii Wolnych Demokratów (FDP) pełnił funkcję federalnego przewodniczącego i sekretarza generalnego.
    W 1982 roku wstąpił do Socjaldemokratycznej Partii Niemiec (SPD), a w 1983 roku został deputowanym do Bundestagu. W SPD pełnił funkcję rzecznika zarządu krajowego, redaktora naczelnego „Vorwärts” – organu prasowego SPD, sekretarza generalnego oraz zastępcy prezesa parlamentarnej frakcji w Bundestagu. W 1992 roku został przewodniczącym Komitetu ds. Unii Europejskiej Bundestagu, który przygotowywał ratyfikację traktatu w Maastricht. W latach 90., jako członek parlamentarnego Komitetu Spraw Zagranicznych, aktywnie angażował się w niemiecką politykę, w szczególności wobec krajów Europy Środkowej i Wschodniej.
    W 1997 roku został przewodniczącym Rady do spraw Pokoju, Bezpieczeństwa i Rozbrojenia Międzynarodówki Socjalistycznej. W 1998 roku kanclerz Gerhard Schröder powołał go na stanowisko ministra stanu do spraw europejskich w Federalnym Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W tym czasie Günter Verheugen odgrywał główną rolę w kształtowaniu niemieckiej polityki europejskiej, w szczególności w trakcie niemieckiej prezydencji, kiedy osiągnięto porozumienie w sprawie struktury finansów UE w latach 2000–2006.
    We wrześniu 1999 roku Günter Verheugen został członkiem Komisji Europejskiej do spraw rozszerzenia. W tym czasie dał się poznać jako wiarygodny partner i przyjaciel Polski oraz innych krajów kandydujących. Był inicjatorem wielu rozwiązań negocjacyjnych, a po zakończeniu negocjacji rozszerzeniowych osobiście zaangażował się w kampanię przedreferendalną we wszystkich krajach przystępujących do UE. Będąc obecnie odpowiedzialnym również za rozwój polityki wobec nowego sąsiedztwa i poszczególnych krajów sąsiadujących z rozszerzoną UE, Günter Verheugen nadal odgrywa kluczową rolę w procesie integracji kontynentu europejskiego.
    W 2002 otrzymał od tygodnika Wprost tytuł „Człowieka Roku 2002” Tytuł ten otrzymują osoby, które wywarły największy wpływ na rzeczywistość gospodarczą, społeczną i polityczną minionego roku.

  • 2003 – Christopher F. Patten

    pattenChristopher F. Patten
    Data i miejsce urodzenia:
    12 maja 1944 roku, Lancashire – Wielka Brytania

    Wykształcenie:
    • Katolicka Szkoła pod wezwaniem św. Benedykta w Ealing w Zachodnim Londynie
    • studia w zakresie historii współczesnej – 1965 r. Balliol College w Oxfordzie

    Działalność polityczna:
    1966 – Katedra Badań Konserwatywnych
    1974 – 79 kierownik Katedry Badań Konserwatywnych
    1979 – 92 członek Parlamentu Brytyjskiego z regionu Bath
    1983 – 85 podsekretarz parlamentarny ds. Irlandii Północnej
    1985 – 86 sekretarz stanu w Ministerstwie Oświaty i Nauki
    1986 – 89 minister ds. rozwoju zagranicznego
    1989 – 90 sekretarz stanu ds. środowiska
    1990 – 92 przewodniczący Partii Konserwatywnej
    1992 – 97 gubernator Hongkongu
    1998 – 99 przewodniczący Niezależnej Komisji ds. utrzymania porządku w Irlandii Północnej
    1999 – Rektor Uniwersytetu w Newcastle
    1999 – komisarz Unii Europejskiej ds. stosunków zagranicznych
    2003 – Rektor Uniwersytetu w Oxfordzie

    Ważniejsze publikacje:

    1. „The Tory Case” (Sprawa Torysów), 1983.
    Książka poświęcona jest ocenie niektórych działań politycznych
    Margaret Thatcher,
    2. „East and West” (Wschód i Zachód), 1999.
    Książka zawiera refleksje na temat pobytu w Hongkongu.

    fot. J. Giedrys

  • 2003 – prof. Gerard Labuda

    labudaProfesor Gerard Labuda urodził się 28 grudnia 1916 r. w Nowejhucie na Kaszubach; historia (historia średniowiecza powszechna, slawistyka). Studia UP 1936 – 39, absolwent Tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich 1943, dr filozofii 1943, dr hab. 1946, prof. nadzw. 1950, prof. zw. 1956; czł. koresp. I czynny PAU 1953 – , czł. koresp. PAN 1964 – , rzeczywisty 1968 -, doktor honoris causa: Uniwersytetu Gdańskiego 1986, UMK 1993, UJ 1995, UW 1996.
    UP, Katedra Historii Słowian Zachodnich; zca. prof. 1946-49, prof. nadzw. 1950 – 56, prof. zw. 1956 -, PAN, Instytut Historii: kier. Zakładu Historii Pomorza 1953 – 86, prof. 1970 – 86, UAM: rektor 1962 – 65; styp. Uniwersytet Lund w Szwecji 1938 – 1939 i 1956 – 57, Wissenschaftskolleg zu Berlin 1981 – 82, Institut f. Cegrar und Wirtschaftsforschung, Giessen.
    Członek: PAU (prezes 1989 – 94), PAN (wiceprezes 1984 – 89, prezes Oddz. w Poznaniu 1972 – 80), Pozn. Tow. Przyjaciół Nauk 1947 – (sekr. gen. 1961 – 72, prez. 1972 – 75, 1980), Tow. Nauk w Toruniu, Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Societe Europeane de Culture 1964, Wissenschaftskolleg zu Berlin 1981 – 82, Historische Kommission zu Berlin, New York Academy of Sciences.
    fot. J. Giedrys

  • 2002 – Hans-Dietrich Genscher

    genscherHans-Dietrich Genscher jest niemieckim prawnikiem, ekonomistą i politykiem.  Pochodzi z rodziny mieszczańskiej, urodził się 21 marca 1927 r. w Reideburg.  W czasie II wojny światowej w 1943 r. został powołany do służby w oddziałach pomocniczych Luftwaffe, a w latach 1944-1945 przebywał w niewoli – początkowo amerykańskiej, następnie brytyjskiej. W latach 1945-52 przebywał w radzieckiej strefie okupacyjnej, a potem w Niemieckiej Republice Demokratycznej. Po ukończeniu gimnazjum kształcił się dalej na studiach wyższych w Lipsku i Halle. Z chwilą ukończenia studiów i zdobycia zawodu prawnika został referendarzem w Wyższym Sądzie Krajowym w okręgu w Halle. Po opuszczeniu NRD w 1952 r. przeniósł się do Republiki Federalnej Niemiec i zamieszkał w Bremie. W latach 1946-52 był członkiem Partii Liberalno-Demokratycznej, zaś od 1952 r. – członkiem Wolnej Partii Demokratycznej (FDP). Dwa lata później został wybrany na zastępcę przewodniczącego młodzieżówki FDP w kraju Bremy. W latach 1954-56 Hans-Dietrich Genscher pełnił funkcje asesora i adwokata  w Bremie, a w latach 1956-59 był naukowym asystentem frakcji FDP w Bundestagu.
    Przez 33 lata swojego życia był deputowanym do Bundestagu (lata 1965-98). Pełnił również funkcje we władzach Wolnej Partii Demokratycznej – w okresie 1968-74 był zastępcą przewodniczącego FDP, a od 1966 r. jest członkiem zarządu krajowego FDP w kraju Nadrenii–Westfalii.
    Przez z górą 20 lat Hans-Dietrich Genscher pełnił funkcje ministerialne w gabinetach kierowanych przez trzech kanclerzy.
    W pierwszym i drugim gabinecie koalicyjnym SPD-FDP kanclerza Willy Brandta był federalnym ministrem spraw wewnętrznych (lata 1969-74). W latach 1974-82 był wicekanclerzem i ministrem spraw zagranicznych w gabinecie (również SPD-FDP) kierowanym przez kanclerza Helmuta Schmidta. Potem przez kolejnych dziesięć lat (1982-92) Hans-Dietrich Genscher kontynuował pracę w trzech kolejnych rządach koalicji CDU/CSU-FDP kierowanych przez kanclerza Helmuta Kohla.
    Hans-Dietrich Genscher należy do najwybitniejszych polityków europejskich drugiej połowy XX wieku. Był w gronie polityków niemieckich, którzy odblokowali tradycyjne kierunki promieniowania niemieckiej potęgi gospodarczej i politycznej. Za swój główny cel uznawał kontynuację polityki odprężenia i dialogu w bipolarnym podziale świata lat 70. i 80. Aktywnie angażował się również na rzecz konsolidacji Wspólnot Europejskich.
    W styczniu 1988 r. W czasie swojej podróży po Polsce spotkał się z Lechem Wałęsą, przewodniczącym nielegalnego wówczas NSZZ „Solidarność” aby „wspierać jej wysiłki dla demokratycznych reform w PRL”. Podczas konferencji rozbrojeniowej w Genewie zażądał zakazu produkcji i upowszechniania broni chemicznej. Prowadził politykę porozumienia z NRD, był rzecznikiem odprężenia we wzajemnych stosunkach Wschodu i Zachodu. Popierał reformy Michaiła Gorbaczowa i angażował się czynnie na rzecz politycznego procesu reform w Polsce i na Węgrzech. Doprowadził do podpisania układów sankcjonujących zjednoczenie Niemiec, traktatu granicznego z Polską (1990 r.) oraz układu o wycofaniu wojsk radzieckich z terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
    W 1992 r. Hans-Dietrich Genscher na własne życzenie ustąpił z zajmowanych stanowisk. Doceniając jego wkład i zaangażowanie  w prace Wolnej Partii Demokratycznej wybrano go honorowym przewodniczącym FDP. W latach 1994-95 był profesorem honorowym na Wydziale Nauk Politycznych Wolnego Uniwersytetu w Berlinie.
    W kwietniu 1998 r. ostatni raz wystąpił jako deputowany FDP na forum Bundestagu. Żegnano go bardzo ciepło. Wygłoszona wówczas przez Hansa-Dietricha Genschera mowa pożegnalna spotkała się z aplauzem deputowanych wszystkich reprezentowanych w Bundestagu partii politycznych.

    fot. J. Giedrys

  • 2000 – prof. Leszek Kołakowski

    kolakowski_leszekProf. Leszek Kołakowski urodził się w Radomiu w 1927 roku. Uznany za najwybitniejszego żyjącego polskiego filozofa. Był członkiem Polskiej Akademii Nauk. W 1968 roku został pozbawiony katedry na Uniwersytecie Warszawskim. Udał się na emigrację i został wykładowcą m.in. Uniwersytetu w Oxfordzie. Był też przedstawicielem KOR za granicą. Jest członkiem All Souis College. Głównym przedmiotem jego pracy naukowej i zainteresowań filozoficznych jest historia filozofii, zwłaszcza od XVII wieku, w tym doktryn liberalizmu, filozofia kultury i religia. Zajmuje się też historią idei, zwłaszcza religijnych, dylematami kultury europejskiej, związki cywilizacji i religii, problemy etyczne i filozoficzno-polityczne. Jego najważniejsze dzieła to m.in.. „Szkice o filozofii katolickiej”, „Światopogląd i życie codzienne”, „Kultura i fetysze. Zbiór rozpraw”, „Główne nurty marksizmu”, „Cywilizacja na ławie oskarżonych”, „Moje słuszne poglądy na wszystko”, „Mini wykłady o maxi sprawach”. Spod jego pióra poza tekstami stricte filozoficznymi wyszły również teksty o charakterze literackim, choć tematyką zbliżone do najbliższej Kołakowskiemu filozofii: „13 bajek z królestwa Lailonii”, „Rozmowy z diabłem”. W sposób przystępny analizuje zagadnienia i paradoksy filozoficzne, przy użyciu kpiarskiego humoru. W 1997 roku „Gazeta Wyborcza” ogłasza go „królem Europy Środkowej”. W październiku 2000 roku prof. Leszek Kołakowski uroczyście odebrał z rąk władz Uniwersytetu Szczecińskiego tytuł doktora honoris causa.
    fot. J. Giedrys

  • 2000 – Jerzy Giedroyc

    giedroycJerzy Giedroyć urodził się w 1906 roku w Mińsku Białoruskim. Studiował prawo i historię na Uniwersytecie Warszawskim. Już jako młody człowiek włączył się w nurt dyskusji politycznych i społecznych – był m. in. redaktorem tygodnika „Dzień Akademicki”, później przekształconego w dwutygodnik „Bunt Młodych”. Pismo to w 1936 roku przekształciło się w tygodnik „Polityka”. W okresie międzywojennym włączył się czynnie w życie polityczne – pracował w Biurze Prasowym Rady Ministrów, potem był sekretarzem ministra rolnictwa, później ministrem przemysłu i handlu. W obliczu wojny wraz z rządem ewakuuje się do Rumunii, kieruje m. in. Biurem Polskim w ambasadzie chilijskiej, która przejęła opiekę nad interesami polskimi po likwidacji Ambasady RP w Rumunii. Bierze udział w walkach – wstępuje do Brygady Karpackiej, bierze udział w kampanii libijskiej i obronie Tobruku. Do lata 1944 kieruje działem prasy wojskowej i wydawnictw w Wydziale Kultury Prasy i Propagandy Drugiego Korpusu. Po wojnie zakłada w Rzymie Instytut Literacki, wraz z Herlingiem-Grudzińskim w 1947 roku wydaje pierwszy numer „Kultury”. W tym samym roku redakcja przenosi się do Paryża i skupia wokół siebie czołowych pisarzy i intelektualistów polskich przebywających na emigracji. Od 1953 roku zaczynają się ukazywać pozycje książkowe w ramach Biblioteki Kultury. Po 1956 roku pomagali organizować w kraju opozycję demokratyczną. Przez całą swą działalność położył wielkie zasługi dla Polski, demokracji i pokojowego współżycia narodów. Zdołał zbudować kawałek Polski na Zachodzie. Senat US przyznał mu tytuł doktora honoris causa w 2000 roku, wcześniej przyznały go Giedroyciowi uniwersytety we Fryburgu, Krakowie, Wrocławiu, Warszawie i Białymstoku. Jerzy Giedroyc zmarł we wrześniu 2000 roku.
    fot. Jerzy Giedrys

  • 1999 – prof. Andrzej Piskozub

    piscozubProf. Andrzej Piskozub urodził się w 1931 roku w Wolsztynie. W 1953 roku ukończył Wyższą Szkołę Handlu Morskiego w Sopocie. Od 1956 roku pracuje jako asystent na tej uczelni. W 1968 roku został doktorem habilitowanym, w 1984 roku – profesorem zwyczajnym. W latach 1981-84 był dziekanem Wydziału Ekonomiki Transportu na Uniwersytecie Gdańskim. Dzięki jego staraniom powstał na uczelni Zakład Ekonomiki Transportu w 1975 – wtedy też dostał tytuł profesora nadzwyczajnego. Jego praca naukowa została siedmiokrotnie uhonorowana nagrodami Ministra Edukacji Narodowej. Otrzymał też Srebrny Krzyż Zasługi, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski i Medal Komisji Edukacji Narodowej. W 1984 został uhonorowany tytułem Zasłużonego Nauczyciela PRL. W latach 90-tych przeniósł się na Wydział Nauk Społecznych UG, gdzie w 1992 roku ostatecznie powstała Katedra Nauki o Cywilizacji. Cały czas publikuje prace naukowe: m.in. „Polska w cywilizacji zachodniej”, „Morze w dziejach cywilizacji”, „W kręgu cywilizacji europejskiej”. Tytuł doktora honoris causa US przyznano mu w 1999 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1998 – prof. Leszek Balcerowicz

    balcerowiczProf. Leszek Balcerowicz urodził się 19 stycznia 1947 roku w Lipnie. Studiował w Szkole Głównej Planowania i Statystyki na Wydziale Handlu Zagranicznego – ukończył je w 1970 roku. Potem pracował na tej uczelni jako pracownik naukowy. W 1974 roku otrzymał tytuł MBA w St. John’s University w Nowym Jorku. Doktoryzował się na SGPiS w 1975 roku. W 1989 roku został doktorem habilitowanym nauk ekonomicznych. W październiku 1992 roku otrzymał stanowisko profesora w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, rok później został kierownikiem Katedry Międzynarodowej Studiów Porównawczych w SGH. W latach 1981-82 był wice przewodniczącym Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, od 1992 roku jest też przewodniczącym Rady Programowej Fundacji Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych CASE i przewodniczącym Rady Programowej Fundacji Edukacji Ekonomicznej. Aktywnie i twórczo działa w wielu polskich i światowych instytucjach naukowych. Jest doktorem honoris causa trzech uniwersytetów zagranicznych. W 1992 roku Fundacja Ludwika Erharda wyróżniła go Nagrodą Ludwika Erharda. Otrzymał też medal Pro Memoris za zasługi w rozwoju ekonomii przyznawany przez Zgromadzenie Parlamentarne Rady Europy w Strasburgu. Działał jako polityk w kilku gabinetach rządowych – był m. in. Ministrem Finansów i wicepremierem w rządach T. Mazowieckiego, J.K. Bieleckiego, od 1997 roku takie funkcje pełnił też w obecnym rządzie. Jego dorobek naukowy obejmuje bardzo szeroki krąg problemów, bardzo cenne są zwłaszcza prace dotyczące szeroko rozumianej teorii ekonomii i międzynarodowych stosunków gospodarczych oraz transformacji ustrojowej. Senat US przyznał mu tytuł doktora honoris causa w 1998 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1996 – prof. Lesław Swatler

    swatlerProf. Lesław Swatler urodził się 24 grudnia 1921 roku w Podwłoczyskach. Studiował w latach 1949-54: początkowo w Akademii Handlowej, a potem w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Szczecinie. Doktoryzował się w szkole Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie – tam również 4 lata później otrzymał tytuł doktora habilitowanego nauk ekonomicznych. W 1981 roku został profesorem zwyczajnym. Na Uniwersytecie Szczecińskim pracował od 1985 roku. W latach 1985-92 był kierownikiem Katedry Finansów US. Prace naukowe prof. Swatlera zawierają bardzo szeroki przekrój problematyki ekonomicznej: od prac dot. procesów zarządzania przedsiębiorstwami o znaczeniu mikroekonomicznym, aż po te o znaczeniu makroekonomicznym (np. dot. polityki fiskalnej czy monetarnej). Jego dorobek naukowy to ponad 200 pozycji – pierwszy podjął badania naukowe w zaniedbanej dziedzinie finansów w transporcie już w latach 50 i 60 – tych. Stale też obecny był na ogólnopolskich konferencjach naukowych. W latach 1987-90 pełnił funkcję dziekana Wydziału Ekonomicznego US, przez kilka lat kierował Punktem Konsultacyjnym US w Koszalinie. Był aktywnym członkiem wielu organizacji naukowych: m.in. Komitetu Nauk Ekonomicznych PAN, Rady Naukowej Instytutu Finansów w Warszawie, Rady Naukowej przy prezesie NBP. Odznaczony m. in. Krzyżem Kawalerskim i Medalem Komisji Edukacji Narodowej. Doktorat honoris causa US odebrał w 1996 roku. Profesor zmarł w 1998 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1996 – prof. Józef Rutkowski

    rutkowskiProf. Józef Rutkowski urodził się 8 listopada 1922 roku. Studiował w Akademii Handlowej w Poznaniu, oddział w Szczecinie w latach 1946-49. W latach 1949-51 studiował na Wydziale Dyplomatyczno-Konsularnym na Akademii Nauk Politycznych w Warszawie. Doktoryzował się w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Poznaniu, w 1961 roku uzyskał stopień docenta z zakresu finansów w Wyższej Szkole Ekonomicznej w Krakowie. Od 1948 roku związał się ze szczecińskimi uczelniami wyższymi. Tytuł profesora zwyczajnego uzyskał w 1974 roku. Był prodziekanem Wydziału Transportu Śródlądowego Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Szczecinie (1952-54), dziekanem Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Transportu PS (1966-71), kierownikiem Międzywydziałowego Studium Nauk Politycznych (1965-70), kierownikiem Katedry Ekonomii (1951-70), dyrektorem Instytutu Nauk Ekonomiczno-Społecznych (1970-78) i kierownikiem Zakładu Współczesnych Stosunków Międzynarodowych (1990-93). Jego opublikowany dorobek naukowy to 220 pozycji o różnym charakterze, dotyczących gł. szeroko rozumianej problematyki teorii ekonomii, teorii kapitału, współczesnej gospodarki światowej i inflacji. Ponadto był założycielem i długoletnim prezesem Wojewódzkiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego w Szczecinie. Od 27 marca 1991 roku pełni funkcję prezesa Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego. Odznaczony Krzyżem Kawalerskim i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz licznymi innymi orderami, uhonorowany też w rozmaitych konkursach i za osiągnięcia naukowe. Senat US tytuł doktora honoris causa przyznał mu w 1996 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1996 – prof. Waldemar Grzywacz

    grzywaczProf. Waldemar Grzywacz urodził się w 1932 roku w Grudziądzu, ale jego droga naukowa zaczyna się i wiąże ze Szczecinem. W latach 1951-54 studiował na Wydziale Transportu Drogowego Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Szczecinie. W 1955 roku rozpoczął studia II stopnia na Wydziale Transportu Drogowego Politechniki Szczecińskiej. W 1966 roku uzyskał tytuł doktora habilitowanego nauk ekonomicznych z zakresu ekonomii transportu. Kolejne tytuły: profesora nadzwyczajnego i zwyczajnego otrzymał w 1976 roku i 1983. Jego wielowątkowy charakter dorobku naukowego to ponad 200 artykułów naukowych oraz 26 monografii i podręczników. Do tego należy doliczyć 50 koreferatów, recenzji książek, artykułów i prac badawczych oraz rozliczne ekspertyzy. Znacząca w jego dorobku jest także praca dydaktyczna – łącznie w szkolnictwie wyższym przepracował 35 lat. Od 1995 roku objął funkcję kierownika Katedry Polityki Gospodarczej na Wydziale Transportu i Łączności US. W latach 1978-81 jest dyrektorem Instytutu Ekonomiki Transportu Politechniki Szczecińskiej, w latach 1983-85 – dziekanem Wydziału Inżynieryjno-Ekonomicznego Politechniki Szczecińskiej, a w latach 1985-86 – prorektorem US. W uznaniu zasług na polu działalności naukowej, organizacyjnej, społecznej i współpracy z licznymi ośrodkami naukowymi przyznano profesorowi szereg nagród i odznaczeń – m. in. 8-krotnie wyróżniono go nagrodami MSWiN. Dzięki wszczętemu przez Radę Wydziału Transportu i Łączności oraz Senatu US postępowania o przyznanie mu tytułu doktora honoris causa uhonorowano go tymże tytułem w 1996 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1996 – dr Manfred Stolpe

    stolpeDr Manfred Stolpe urodził się w 1936 roku w Szczecinie. A latach 1955-59 studiował prawo w Jenie. W latach 1959-69 pracował w Kościele Ewangelickim w Berlinie – Brandenburgii studiując jednocześnie zaocznie na Wolnym Uniwersytecie w Berlinie od 1961 roku. Od połowy 1990 roku członek SPD, w listopadzie tegoż roku wybrany przez parlament na funkcję premiera rządu krajowego Brandenburgii. Oceniany jest jako jeden z najskuteczniejszych polityków niemieckich po obaleniu muru berlińskiego. Pod rządami Stolpego w latach 1990-95 Brandenburgia wysunęła się na czoło we współpracy przygranicznej z Polską – szczególnie regularne i ożywione kontakty utrzymuje z województwami Polski Zachodniej. Uczestniczył w inauguracji działalności polsko-niemieckiego Towarzystwa Wspierania Gospodarki, otwarciu kilku przejść granicznych i terminalu celnego w Świecku. Dzięki niemu udało się otworzyć Europejski Uniwersytet Viadrina we Frankfurcie nad Odrą. Aktywnie działał przy utworzeniu euroregionów: Pro Europa i Sprewa-Nysa-Bóbr. Senat US przyznał mu tytuł doktora honoris causa w 1996 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1995 – prof. Alfred Wielopolski

    wielopolskiProfesor Alfred Wielopolski, urodzony 19 października 1905 roku w woj. Kieleckim. W 1927 roku został magistrem prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Dalsze studia odbył we Fryburgu w Szwajcarii, na tamtejszym Wydziale Ekonomii i Nauk Politycznych, gdzie w 1931 roku uzyskał stopień doktora nauk politycznych i ekonomicznych. W latach 1932-33 był starostą wieluńskim, potem w latach 1934-37 pracował w Kancelarii Cywilnej Prezydenta RP, później w Biurze Senatu RP, w 1939 roku awansował na stanowisko dyrektora Biura. Po zakończeniu wojny pracował jako asystent – wolontariusz w Katedrze Ekonomii Rolnej Uniwersytetu Jagiellońskiego, objął też stanowisko sekretarza naukowego Instytutu Bałtyckiego. Na przełomie 1946/47 roku był kuratorem Biblioteki Akademii Handlowej w Poznaniu i z ramienia tej uczelni pracował jako jeden z organizatorów oddziału Akademii Handlowej w Szczecinie. Od tego czasu pracuje stale jako wykładowca prawa skarbowego i historii gospodarczej w szczecińskiej Akademii Handlowej. W okresie profesorskich czystek w 1952 roku zwolniony z pracy – wrócił do pracy jako kustosz w Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Szczecinie. Do pracy na uczelni – w Politechnice Szczecińskiej – wrócił w 1956 roku po przełomie październikowym. W 1968 roku został profesorem zwyczajnym – do chwili przejścia na emeryturę w 1976 roku kierował Katedrą Historii Gospodarczej. W 1975 roku PS nadała mu tytuł doktora honoris causa. Cały czas aktywnie uczestniczy w życiu naukowym Szczecina – był m.in. jednym z założycieli Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, Instytutu Zachodniopomorskiego oraz honorowym prezesem Szczecińskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historycznego. Obecnie pozostaje konsultantem naukowym pracowników US w zakresie nauk humanistycznych i ekonomicznych. Doktorem honoris causa US został w 1995 roku.
    fot. J. Giedrys

  • 1993 – prof. Władysław Górski

    gorskiProfesor Władysław Górski urodził się 22 stycznia 1917 roku w woj. kaliskim. Dyplom magistra praw otrzymał na Uniwersytecie Poznańskim w 1939 roku. Po wojnie, w 1946 roku podjął pracę w Akademii Handlowej w Szczecinie – na obecnych wydziałach ekonomicznych US. W latach 1951-52 oraz 1953-56 był dziekanem Wydziału Transportu na szczecińskiej uczelni. Obecnie, jako emerytowany profesor zwyczajny pracuje na 3/4 etatu jako kierownik Katedry Prawa Transportowego. Jest jedynym już profesorem, który rozpoczął prace naukową w Szczecinie w 1946 roku. Od tego czasu jest związany nieprzerwanie ze szczecińskim środowiskiem naukowym. Prawo transportowe to jego specjalność naukowa – wydał ponad 400 publikacji w kraju i za granicą, w ośmiu językach. Międzynarodowe Centrum Biograficzne w Cambidge ujęło jego osobę i dorobek naukowy w publikacji „Who’s Who In Education” w 1987 roku, zaś dwa lata później zaliczyło go do grona pierwszych pięciuset osobistości na świecie. W 1990 roku Rada Amerykańskiego Instytutu ogłosiła go Człowiekiem Roku, dwa lata później – człowiekiem dekady. Międzynarodowy Instytut w Delware uhonorował go tytułem doktora honoris causa. W latach 1982-88 był prezesem Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego, a w latach 1982-85 – wice przewodniczącym Komitetu ds. Powołania Uniwersytetu w Szczecinie. W uznaniu jego zasług Senat US nadał mu tytuł doktora honoris causa w 1993 roku.

    fot. J. Giedrys

  • 1992 – abp prof. dr hab. Kazimierz Majdański

    majdanski_kazimierzArcybiskup Ksiądz prof. dr hab. Kazimierz Majdański urodził się 1 marca 1916 roku. Pracuje zarówno w dziedzinie naukowej, kościelnej, pojednawczej – zwłaszcza tu jego praca przysłużyła się do zmiany stosunków polsko-niemieckich. Nie brał pod uwagę faktu, że w latach 1940-45 był więźniem obozów koncentracyjnych w Dachau i Sachesenhausen – Oranienburg. W uznaniu tych zasług prezydent RFN przyznał mu najwyższe państwowe odznaczenie, jakie do tej pory przyznano Polakowi – Wielki Niemiecki Krzyż Zasługi z Gwiazdą. W pracach badawczych Arcybiskupa na czoło wysuwa się tematyka związana z problematyką moralną, zwłaszcza z poszanowaniem życia ludzkiego, małżeństwem i rodziną. W latach 1949-67 Majdański nieprzerwanie prowadzi wykłady z teologii moralnej szczegółowej w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. W 1972 roku przeprowadził przewód habilitacyjny. Od 1975 roku jest wykładowcą i dyrektorem Instytutu Studiów nad Rodziną. Jako ordynariusz szczeciński był promotorem powstania i rozwoju Uniwersytetu Szczecińskiego w pełnym wymiarze – tzn. z Wydziałem Teologicznym. Rektor i Senat US uhonorował go tytułem doktora honoris causa w 1992 roku.
    fot. J. Giedrys